preloader preloader preloader preloader preloader preloader

%

Propozycje układowe


 

Propozycje układowe

 


 

Jednym z najważniejszych zadań dłużnika w ramach PZU jest przygotowanie, wspólnie z nadzorcą układu, propozycji układowych.

Propozycje układowe określają w jaki sposób dłużnik zamierza zaspokoić wierzytelności objęte proponowanym układem. W propozycjach układowych dłużnik zawiera wizję restrukturyzacji swoich zobowiązań, która powinna stanowić kompromis pomiędzy możliwościami finansowymi dłużnika a interesem wierzycieli.

Sposobami restrukturyzacji zobowiązań dłużnika są m.in.:

  1. Odroczenie terminu wykonania, czyli ustalenie nowego terminu płatności zobowiązań. Sporządzając propozycje układowe nie sposób przewidzieć ile czasu upłynie do uprawomocnienia postanowienia o zatwierdzeniu układu, dlatego postuluje się, aby nowy termin płatności został ustalony w odniesieniu do terminu uprawomocnienia się tego postanowienia np. 3 miesiące po uprawomocnieniu. W praktyce, określenie nowego terminu płatności przyszłą datą kalendarzową naraża układ jeszcze przed jego zatwierdzeniem.
  2. Rozłożenie na raty. Propozycje układowe powinny wskazywać ilość rat, ich wysokość oraz terminy płatności. Odwołując się znów do aspektu praktycznego, terminy płatności rat nie należy raczej określać datą kalendarzową, lecz w odniesieniu do chwili uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu. Propozycje powinny również precyzyjnie określać terminy wymagalności poszczególnych rat, np. do końca kwartału lub do 10 dnia każdego miesiąca.
  3. Redukcja (umorzenie) wierzytelności, czyli proporcjonalne zmniejszenie lub umorzenie wszystkich zobowiązań dłużnika. Wielkość umorzenia (redukcja zobowiązań) wskazana jest często procentowo.
  4. Konwersja wierzytelności na udziały lub akcje Konwersja wierzytelności na udziały lub akcje prowadzi w istocie do włączenia wierzycieli do struktury przedsiębiorstwa, dzięki czemu mogą oni brać udział w zarządzaniu przedsiębiorstwem dłużnika oraz w podziale zysków. Konwersja wierzytelności na udziały lub akcje wymaga bardzo precyzyjnego, spełniającego wymagania ustawowe przygotowania propozycji układowych.
  5. Zaspokojenie wierzycieli z zysku przedsiębiorstwa. W tym wypadku propozycje powinny określać procentowy udział wierzycieli w zysku przedsiębiorstwa, sposób i termin jego realizacji oraz minimalną wielkość zysku pozwalającą uznać, że układ jest wykonywany.
  6. Udzielenie kredytu lub pożyczki dłużnikowi.
  7. Zmiana treści stosunków prawnych lub praw.
  8. Ustanowienie zabezpieczenia wierzytelności.
  9. Zaspokojenie wierzycieli z majątku dłużnika w ramach likwidacji.

Propozycje układowe nie muszą oznaczać wyboru wyłącznie jednej z opisanych powyżej sposobów restrukturyzacji zobowiązań.

W praktyce najpopularniejszym sposobem restrukturyzacji jest połączenie redukcji (umorzenia) części zobowiązań, rozłożenia na raty nieumorzonej części zobowiązania z jednoczesnym odroczeniem terminu płatności do określonego dnia przypadającego po uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu. W takim przypadku dłużnik proponuje np.: redukcję (umorzenie) sumy zobowiązań o 40%, umorzenie w całości odsetek i kosztów, odroczenie terminu spłaty zobowiązań do 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się postanowienia o zatwierdzeniu układu oraz rozłożenie spłaty nieumorzonej części zobowiązań na 20 równych rat kwartalnych płatnych do końca kwartału.

Szczególny charakter zobowiązań dłużnika wobec ZUS powoduje, że restrukturyzacja zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne może obejmować wyłącznie rozłożenie na raty lub odroczenie płatności. Nie jest dopuszczalna restrukturyzacja, w wyniku której nastąpi zmniejszenie wysokości zobowiązań wobec ZUS zarówno w zakresie należności głównej, jak i odsetek czy kosztów egzekucyjnych. Analogicznie do wierzytelności ZUS w postępowaniu restrukturyzacyjnym traktowane są wierzytelności KRUS oraz wierzytelności FGŚP o zwrot świadczeń wypłaconych na zaspokojenie roszczeń pracowniczych.

Propozycje układowe mogą przewidywać podział wierzycieli na grupy. Podział na grupy musi odpowiadać zróżnicowaniu stopnia i sposobu zaspokojenia wierzycieli stosownie do ich interesu. Co do zasady podział wierzycieli na grupy nie jest obowiązkowy, z wyjątkiem sytuacji gdy propozycje układowe obejmują wierzycieli zabezpieczonych rzeczowo na majątku dłużnika.

 

 

————

Foto: https://pixabay.com/

Korzystanie ze strony oznacza akceptację Polityki Cookies.

X